Nakijken

25170841d63698db6c47a006af296149

Nakijken, een onderwerp waar elke leraar zich dagelijks mee bezig houdt. In gedachten of met een rode pen in schriftjes.

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar toen ik op de pabo zat, leerde ik dat nakijken er nou eenmaal bij hoort. Al mijn stage mentoren zetten zich rond 4 uur aan hun bureau om een uurtje stickers, krullen en strepen uit te delen. En ook tijdens mijn invalklussen zie ik in schriften van kinderen dat de juf ‘s middags een flink deel van haar tijd besteed aan nakijken.

Maar waarom kijk je eigenlijk na?
Omdat het ‘hoort’? Omdat kinderen na zo’n dikke rode streep wél weten hoe het moet? Omdat jij wilt weten hoeveel fouten ze hebben? Omdat de kinderen het na afloop moeten verbeteren? Of omdat jij graag in de gaten wilt houden hoe de kinderen hun werk maken?

Zoals je ziet zijn er heel veel redenen waarom mensen nakijken. En schrikbarend weinig daarvan helpen de kinderen. Het levert vooral de leerkracht een enorme berg werk op, iedere dag opnieuw.

Hoe ga jij om met je nakijkwerk?
Meester Mark heeft goed nagedacht over een manier die zowel hem als de kinderen helpt. De kinderen doen hun best om de lessen te begrijpen les en de leraar heeft een manier om in tien minuten te checken of kinderen hebben begrepen wat ze vandaag hebben geleerd. Een prachtig voorbeeld.

http://www.uitgeverijpica.nl/blogs/101-blog/373-nakijken



'Nakijken' have 1 comment

  1. 7 januari 2016 @ 18:53 Lex Hupe

    Nakijken hoort bij een onderwijscultuur waarin kinderen eerst maar eens moeten bewijzen wat ze kunnen/kennen alvorens ze op de grote boze buitenwereld worden losgelaten. Dat is een miskenning van de vermogens van kinderen. Kennis wordt van te voren door de leraar (of de grote uitgeverijen van lesmateriaal) voorgedefinieerd en er is geen mogelijkheid tot het verwerven van eigen kennis. Kortom, een systeem dat inmiddels failliet is. Nakijken hoort dus ook in de prullenbak van het onderwijs thuis, net als het jaarklassensysteem, beurten geven en het totaal achterhaalde idee dat “er maar één antwoord goed is”. Kinderen willen daarentegen zelf heel graag weten hoe ver ze met een bepaalde vaardigheid zijn. Kinderen willen zichzelf heel graag toetsen. Kijk maar hoe fanatiek ze zijn met gamen: daar ontwikkel je jezelf tot een bepaald “level”. Creëer dan ook die mogelijkheid. Dat scheelt weer bergen onzinnig nakijkwerk. Er zijn leermiddelen genoeg op dit vlak. Hier speelt ICT ook een grote rol. Da’s 1. Daarnaast heeft zelf toetsen een diepere betekenis: je leert je eigen leerproces kennen. Je ontwikkelt en verbetert leerstrategieën. Kinderen kunnen dat al op de basisschool aanleren. Laten we eerlijk zijn: wat leer je nou eigenlijk verbeteren wanneer je alleen maar je blaadje met rode strepen en een cijfer terugkrijgt? René Kneyber heeft daar een mooi boek over geschreven (titel weet ik even niet meer, even googelen). Hij pleit voor het aanduiden van de fout, en dan samen met de leerling zoeken naar andere manieren om achter het antwoord te komen. Ook een manier….

    Reply


Would you like to share your thoughts?

Your email address will not be published.

Natuurlijk mag je deze verhalen en foto's gebruiken. Ik zou het fijn vinden als je de naam van de auteur/fotograaf erbij vermeld.